c சிறுகதை
2016 டிசம்பர் மாத இதழ் “பல்சுவை காவியம்” வெளிவந்து மாபெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.

சிறுகதை

பொய்மை

பூவிருந்தவல்லி, 25ஜி பேருந்தில் காற்றுகூட புகமுடியாத அளவுக்கு நெரிசல். நகரத்து மனிதர்கள் இப்படியாகவேனும் நெருக்கமாக, பிணைப்புடன் இருக்கிறார்களே என மனதுக்குள் நினைத்தேன்.

நெரிசல் மிகுந்த இடங்கள் எனக்கு ஒவ்வாது. பேருந்தில் இடித்துக்கொண்டு பயணிப்பவர்களைப் பார்க்கையில் எப்படித்தான் இப்படிப் பயணிக்கிறார்களோ எனத் தோன்றும். வெளியூர்ப் பயணங்கள் தவிர்த்து சென்னை என்றால் இரண்டு சக்கர வாகனம்தான் பயணத் துணை எனக்கு. வண்டியைப் பழுது பார்க்கக் கொடுத்திருப்பதால் நகரப் பேருந்தில் இடித்துக்கொண்டு பயணிக்க வேண்டிய கட்டாயம் எனக்கு.

காலையிலேயே குளித்துக் கிளம்பி, முதல் ஆளாகப் போய் ஜன்னலோரா சீட்டில் அமர்ந்துகொண்டேன். ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்துகொண்டு உலகை வேடிக்கைப் பார்ப்பது யாருக்குத்தான் பிடிக்காது. காலைநேர நகரத்துக் காற்று முகத்தில் வீச, அந்தப் பயணத்தை இரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். வகிடு கலைய கலைய ஜன்னல் காற்று பேருந்தின் வேகத்திற்கேற்ப குறைந்தும் விரைந்தும் வீசிக்கொண்டிருந்தது. பல்வேறு காட்சிகள் கண்ணில் பட்டு நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. இல்லை, நான்தான் அவற்றின் பார்வையிலிருந்து நகர்ந்து போய்க் கொண்டிருக்கிறேன்.

பூவிருந்தவல்லியிலிருந்து இராயப்பேட்டை மருத்துவமனைக்கு இதே வழித்தடத்தில், இதே 25ஜி பேருந்தில் சில வருடங்களுக்கு முன்பு நானும் எனது அம்மாவும் அப்பாவுக்கு மருத்துவம் பார்ப்பதற்காக அப்பாவுடன் சென்றிருக்கிறோம். அதிகாலை நேரம் என்பதால் அவ்வளவாகக் கூட்டம் இருக்கவில்லை. டாக்ஸியில் போகலாம் என்றால் அப்பா ஒத்துக்கொள்ள மாட்டார். அரசு பேருந்தில், காலை நேரத்தில் போனால் நேரமும் மிச்சமாகும், பணமும் அதிகம் செலவாகாது என அப்பா சொல்வார்.

அப்பாவின் நினைவுகளை மனதுக்குள் அசைபோட்டுக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு வயதான பெண் குரல் என் நினைவுகளைக் கலைத்தது.

‘‘அய்யா, யாராச்சும் எழுந்து கொஞ்சம் இடம் கொடுங்க. உடம்புக்கு முடியாதவருங்க.”

நம்மை எழுந்துகொள்ளச் சொல்லிவிடுவார்களோ என நினைத்தேன். வேறு யாரும் இடம் கொடுக்காமலா போய்விடுவார்கள் என்ற நினைப்பும் வர, ஜன்னல் பக்கமாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டேன்.

மீண்டும் அதே குரல். இந்த முறை அவ்வளவு பிடிவாதமாக ஜன்னல் பக்கம் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு வேடிக்கைப் பார்க்க முடியவில்லை.

வயதான பெண்மணியும் அவரது அருகில் உடல் சோர்வுற்ற வயதானவரும் நின்றுகொண்டிருந்தனர். கலைந்த, நரைத்துப் போன தலைமுடி. பழுப்பு நிற கண்கள். வாழ்க்கையைத் தேடித் தேடிக் களைத்துப் போன முகம். இஸ்திரியறியாத சட்டை. அங்குமிங்கும் சிவப்புக் கறை, சிறு சிறு பொட்டுகளாக வரையப்பட்ட ஒரு கசங்கிய வேட்டி. அந்த வேட்டியினூடாக உடலோடு பொருத்தியிருந்தது ஒரு சிறுநீர்ப்பை. நிற்க முடியாமல் தளர்ந்து கொண்டிருந்தன கால்கள்.

பெரியவரின் கண்களைப் பார்த்த கணத்திலேயே எழுந்துவிட்டேன். என் பக்கத்தில் இருந்தவரும் இடம் தர வேண்டி எழுந்தார். நல்லது செய்வதுகூட தொற்றுநோய் போலத்தான் சில நேரங்களில்.

“நல்லா இருக்கணுங்க” அவரது மனைவி சொன்னார். அவரது வயதும் அனுபவமும் நன்றியைக்கூட வாழ்த்தாகச் சொல்ல வைத்ததுபோல. அந்தப் பெரியவர் செய்கையில் நன்றி செலுத்தினார். ஒரு கையால் மேலிருந்த கம்பியையும் மறுகையால் அந்தப் பெரியவர் உட்கார்ந்து பிடித்திருந்த முன்சீட்டின் கம்பியையும் பிடித்துக்கொண்டு வந்தேன்.

இரண்டொரு நிறுத்தத்தில் முன்னிருக்கையில் ஒருவர் எழ, வேறொருவர் அங்கு அமர வந்தார். அந்தப் பெரியவர் என்னைக் காட்டி, ‘தம்பி இவரு உட்காரட்டும்ங்க. அவர் சீட்லதான் நான் உட்கார்ந்துட்டு வர்றேன்’ என்றார். அவரும் புரிந்துகொண்டு ‘ப்ளீஸ் சிட் ஹியர்’ என்றார் பெருந்தன்மையாக.

புன்னகையால் நன்றி சொன்னேன்.

“தம்பி, இராயப்பேட்டை ஆஸ்பிடல் வந்தா சொல்றிங்களா? ”

“ம்ம், சொல்றேங்க”

“உடம்புக்கு என்ன பண்ணுதுங்க?”எனப் பேச்சுக் கொடுத்தேன்.

“ஒன்னுக்குச் சரியா போகமுடியல. ரொம்ப முக்கி முக்கி ஒரு சமயம் போகும்போது அதுல ரத்தம் வந்துடுச்சு. பயந்து போயிட்டேன். என்ன பண்றதுன்னு தெரியல. சொந்தகாரப் பையன் போன வாரம் ராயப்பேட்டை ஆஸ்பிடலுக்கு கூட்டியாந்தான். என்னென்னமோ பண்ணாங்க. மருந்து கொடுத்தாங்க. இந்தப் பையை கட்டிவிட்ருக்காங்க. இப்போ இதுலேயே ஒண்ணுக்குப் போறேன். கொஞ்சம் கொஞ்சம் ரத்தம் கம்மியாகுது. இருந்தாலும் என்னமோ மாதிரி இருக்கு. இன்னைக்கு வரச் சொல்லிருக்காங்க. வந்துருக்கோம்”சன்னமான குரலில் சொன்னார்.

சொல்லும்போதே எவ்வளவு தூரம் அவர் வலியில் இருக்கிறார் எனப் புரிந்தது.

“அன்னைக்கு நல்ல வலி, இப்போ அப்பப்போ மட்டும் சுள்ளுன்னு குத்துற மாதிரி வலி, என்னைக்குப் போயி பார்க்கணும், எங்க போயி யார பாக்கணும், எதுவும் தெரில தம்பி. கண்ணக் கட்டிக் காட்ல விட்ட மாதிரி இருந்தது, அந்த ஆஸ்பத்திரில. அன்னைக்குக் கூட வந்தவன் அடுத்த வாரம் வந்துருங்கன்னு சொன்னான். இப்போ அவனுக்கு போன் போட்டா பேச முடியல” வருத்தத்தோடு சொன்னார் அவர் மனைவி.

“சிக்னலு இல்ல போல. அதான் அந்தத் தம்பியால பேசமுடியல” என்றார்.

அவர் சொல்லி முடிக்கவும் “ம்கும்”எனச் சலித்துக்கொண்டபடி, “ஒருதடவ தான் வருவாங்க. ஒவ்வொரு தடவயுமா வருவாங்க. இந்தாளு கேக்கவே மாட்டேங்குறார் ” என்றார் அந்தப் பெண்மணி.

‘ஆஸ்பிடல்ல உங்கள எதாச்சும் நோட்டு வாங்கிட்டு வரச் சொன்னாங்களா?’

‘அடுத்த வாரம் ஒரு நோட்டு வாங்கி ஓ.பி.ல வந்து பாருங்கன்னு ஒரு நர்சு சொல்லுச்சு’ .

‘அந்தக் கடைல ஒரு நோட்டு அஞ்சு ரூபா. அந்த நோட்ட பத்திரமா கைல வெச்சுகோங்க. ஒரு ஓ.பி சீட்டு வாங்கிட்டு நீங்க பாக்கப்போற ஓ.பி நர்ஸ் கிட்ட அந்த நோட்டயும், சீட்டையும் கொடுங்க. அவங்க உங்க பேரு எழுதி டாக்டர் கிட்ட கொடுப்பாங்க. அவரு உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை, இப்போ எப்படி இருக்கீங்க, என்னல்லாம் மருந்து கொடுப்பாங்க அப்படின்னு அதுல எழுதுவாங்க. அப்பறம் உங்கள அடுத்தவாரம் மறுபடியும் வரச் சொல்லலாம். இல்லைன்னா இங்கேயே கூட அட்மிட் பண்ணலாம். எது எப்படியோ அந்த நோட்டு ரொம்ப முக்கியம். அதத் தொலச்சுடாதிங்க’.

“சரிங்க. ஏய், பத்திரமா வெச்சுக்கோ, தம்பி சொல்லுதுல்ல” கூட்டம் குறைய குறைய எங்களுக்குள் நட்பு வளர்ந்து கொண்டே போனது.

“அட்மிட் பண்ணிட்டாங்கன்னா கூட இருந்து பாத்துக்க, துணைக்கு ஆள் இருக்கா?’’

“இவ தம்பி மவன் ஒருத்தன் இருக்கான். சொன்னா வந்துருவான். அவன் போன் நம்பர் இருக்கு, ஏய் இருக்குல்ல?”

“ம். இருக்குய்யா”

“ பாம்குரோவ், ஜெமினிலாம் வாங்க”

கண்டக்டரின் குரல் கேட்டதும், “இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல ஆஸ்பத்திரி ஸ்டாப் வந்துரும்” என்றபடி எழுந்து நின்றேன். அவர்களும் சீட்டை விட்டு எழக் காத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“நியூ காலேஜ், ராயப்பேட்டை ஆஸ்பத்திரிலாம் எறங்குங்க”

காலேஜ் ஸ்டாப்பிங்கில் இருந்து மூவரும் மருத்துவமனை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தோம்.

“இங்க மொத்தம் ரெண்டு பில்டிங் இருக்குங்க. ஒண்ணு ரோட்டுக்கு இந்தப் பக்கம், இன்னொன்னு ரோட்டுக்கு அந்தப் பக்கம். அந்தப் பக்கம் இருக்குற பில்டிங் தான் யூராலஜி வார்டு. அதாவது ஒன்னுக்கு சம்பந்தமான பிரச்சனை இருக்குறவங்கள அட்மிட் பண்ணி பாக்குற இடம். ஆனா பிரச்சனை இருக்குறவங்கள அட்மிட் பண்ணலாமா வேணா மான்னு ஓ.பி.ல பாத்துட்டுத்தான் சொல்லுவாங்க. ஓ.பி ரோட்டுக்கு இந்தப்பக்கம் இருக்குற பில்டிங்ல நடக்கும். வாரத்துக்கு ரெண்டு நாள். செவ்வாய்,  வெள்ளி.10 மணில இருந்து 12 வரை நடக்கும். அங்க இருந்து யூராலஜி டாக்டர்ஸ்லாம் இந்தப் பக்கம் வருவாங்க”

நான் சொல்லச் சொல்ல மிக மிகக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டே வந்தார்கள் இருவரும்.

“நேரா இந்த கேட் வழியே உள்ள போயி ஓ.பி சீட்டு வாங்கிடுங்க. உங்க நோட்ட இங்க இருக்குற யூராலஜி ஓ.பி ரூம்ல இருக்குற டேபிள்ல வெச்சிடணும். அநேகமா ரூம் நம்பர் 21ன்னு நெனைக்கிறேன். எந்த ரூம்னு மட்டும் யார்கிட்டயாவது கேட்டுகோங்க. அங்க வெச்சுட்டு அங்கேயே பக்கத்துல நின்னு வெயிட் பண்ணுங்க. உங்கள மாதிரி நிறைய பேரு இருப்பாங்க. எல்லாருக்கும் நோட்டு இருக்கும். எல்லாரும் டேபிள்ல ஒண்ணு மேல ஒண்ணா வெச்சிடுவாங்க. டாக்டர்ஸ் வந்ததும் வார்ட் நர்ஸ் என்ன செய்வாங்கன்னா அடுக்கி வெச்சிருந்த எல்லா நோட்டையும் திருப்பி மாத்தி வரிசையில வெச்சு கூப்பிடுவாங்க”.

“ஏன் அப்படி தம்பி”

“இல்லைங்க இப்போ நீங்க காலைல மொத ஆளா வரீங்க. உங்க நோட்ட முதல்ல டேபிள்ல வெக்கறீங்க. அப்புறம் ஒவ்வொருத்தரா வந்து அவங்க அவங்க நோட்ட உங்க நோட்டு மேல வெப்பாங்க. ஒரு இருபது நோட்டுன்னு வெச்சுக்கோங்க. உங்க நோட்டு கீழ, கடைசில இருக்கும். சீக்கிரம் வந்து முதல்ல வெச்ச உங்களத்தானே டாக்டர் முதல்ல பாக்கணும். அதானால டாக்டர்ஸ் வந்ததும் அப்படியே எல்லா நோட்டையும் திருப்பி வரிசைப்படி மாத்தி கூப்புடுவாங்க”

புரிந்தது என்பதாகத் தலையாட்டினார்கள்.

ரோட்டைக் கடந்தால் மருத்துவமனைதான். கடக்காமல் ஒரு ஓரத்தில் நின்று அவர்களிடம் பேசிக்கொண்டு இருந்தேன். அந்த அம்மா பொதுவா ஓ.பி.க்கு எத்தனை மணிக்கு வரவேண்டும் என்று கேட்டார்.

“நீங்க சரியா ஒரு பதினோரு மணில இருந்து பதினொன்னே கால் மணிக்குள்ள அங்க இருக்குற மாதிரி பாத்துகோங்க”.

“ ஏங்க, சீக்கிரம் வர வேண்டாமா ? அப்போதான சீக்கிரம் பாப்பாங்க”

“அப்படியில்லமா, நான் சொன்னேன்ல அந்த பக்கம் இருக்குற யூராலஜி டாக்டர்ஸ் எல்லாம் இந்தப் பக்கம் வருவாங்கன்னு. என்னதான் பாக்கவேண்டிய டைம் 10 - 12ன்னாலும் நம்ம இருக்குற ரூம்க்கு அவங்க வரதுக்கு எப்படியும் பத்தேகால் பத்தரை ஆய்டும். பத்தரைக்கு வந்தாங்கன்னா பயங்கர கூட்டமா இருக்கும். அந்த ரூம் ஃபுல்லா ஆளுங்களா இருப்பாங்க. அவசரம் அவசரமா டாக்டர்ஸ் கிட்ட அனுப்புவாங்க. நம்ம பிரச்சனைய நின்னு சொல்ற அளவுக்கு நமக்கும் இடம் இருக்காது. அவங்களுக்கும் பொறுமை இருக்காது. அதே நீங்க 11:15 மணிக்கு வந்தீங்கன்னா வந்த கூட்டம் கொஞ்சம் குறைஞ்சு இருக்கும். நீங்க கொஞ்சம் விலாவாரியா டாக்டர்கிட்ட பேசலாம். புரியுதுங்களா ?” சொல்லிவிட்டு, புன்னகைத்தபடிக் கிளம்பத் தயாரானேன்.

நீங்க, அங்க வேலை பாக்கறிங்களா தம்பி?”

சற்றே புன்னகையை உள்விழுங்கிக் கொண்டேன்.

“அப்பாக்கும் உங்க பிரச்சனைதாங்க, போன வருஷம் இங்கதான் ட்ரீட்மன்ட் எடுத்தோம். அதனால் தெரியும்”

இதுவரை அதிகமாகத் தன் மனைவியை பேச விட்டுவிட்டு அமைதியாக வந்திருந்தவர் வள வளவெனப் பேசத் தொடங்கிவிட்டார்.

“அச்சோ அப்படிங்களா? என்ன சொன்னாங்க? மருந்து மாத்திரை கொடுத்தாங்களா? எவ்ளோ நாள் ஆச்சு? ரொம்ப கஷ்டப்பட்டாராப்பா உங்கப்பா? இந்த ஒண்ணுக்குப் பையை மாட்டிகிட்டு திரியறது எவ்ளோ கஷ்டம் தெரியுமா? எவ்ளோ நாள் மாட்டிட்டு இருந்தார்? ஓ.பில மட்டும் பாத்தீங்களா, இல்ல அட்மிட் ஆய்டீங்களா? ”

“இல்லைங்க அட்மிட் பண்ணிட்டாங்க. ஒரு வாரமோ பத்து நாளோ இருந்தோம். அப்புறம் ஓ.பில வாரா வாரம் வந்து செக் பண்ணிட்டு இருந்தோம்” அவர் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை.

“ சரி வரேங்க” என்றேன்.

‘‘தம்பி இப்போ அப்பா எப்படி இருக்கார் என்றார், கைகளை மெல்ல பிடித்தபடி’’

இந்தக் கேள்வியைச் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. வாழ்க்கை நடத்தும் நாடகத்திற்கு ஒத்திகைக்கான நேரமேது? இந்தக் கேள்விக்கு எந்த மாதிரியான பதில் இவருக்கு ஆறுதல் தரும் என்று சிந்திக்கக் கூட முடியாமல் திணறினேன்.

“ம். அப்பா இப்போ ரொம்ப நல்லா இருக்காருங்க. ஒரு பிரச்சனையும் இல்ல. இப்போ இங்கல்லாம் வரதுகூட இல்ல. நல்லா குணமாகிட்டார்”.

அந்த வார்த்தை அவருக்குப் பெரிய நிம்மதியைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். ஆகப் பெரிய சந்தோஷத்தைக் கண்ணால் கண்டது போல அவரது முகம் மாறியது.

“அப்படியா, ரொம்ப சந்தோஷம்ப்பா. அப்போ பெரிய பிரச்சனைல்லாம் இல்லல்ல? கொஞ்ச நாள் இந்தப் பையோட சமாளிச்சுக்கலாம்ல? நான் ரொம்ப பயந்து போயிட்டேன் தம்பி. நான் பாத்துக்கறேன். நீங்க போய்ட்டு வாங்க. ஏய், தம்பி சாருக்கு சொல்லிட்டு வா. நேரமாவதுல்ல. தம்பி, வரட்டுமா. அப்பாவ கேட்டதா சொல்லுங்க” சொல்லிவிட்டு தன் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு சாலையை கடந்து சென்ற அவரின் கால்களில் இப்பொழுது தளர்வு அவ்வளவாக இல்லை.

 
நிகழ்வுகள்

184, வைகை காலனி (கிழக்கு),
அண்ணா நகர்,
மதுரை-625 020.

பின் தொடரலாம்

தொலைபேசி : +91-44-43589876,
மின்னஞ்சல் : info@kaviyam.in
இணையதளம் : www.kaviyam.in

சமூக வலை தளம்  :

\

© 2012 kaviyam All Rights Reserved.Powered by Zeal Soft Technology Solutions