c பசுமை
2016 டிசம்பர் மாத இதழ் “பல்சுவை காவியம்” வெளிவந்து மாபெரும் வரவேற்பைப் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.

பசுமை

எழுத்தாளர் முன் உள்ள சவால்கள்!

நக்கீரன்

‘காடோடி’ நாவல் மூலம் தமிழ் படைப்புத்தளத்தில் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றவர் நக்கீரன். சூழலியல் குறித்த விரிவான பார்வையும், செயல்பாடுகளும் உடையவர். பசுமை இலக்கியத்தில் தவிர்க்கவியலாத படைப்புகளைக் கொடுத்தவர். இவரது நூல்களான ‘மழைக்காடுகளின் மரணம்’ ‘கண்ணுக்குத் தெரியாமல் களவு போகும் நீர்’ ஆகியவை மிகவும் முக்கியமானவை. பல்சுவை காவியத்திற்காக அவரைச் சந்தித்தோம்.



பசுமை இலக்கியம் என்கிற வகைமை எங்கு, எப்போது  துவங்கியது?
பசுமை இலக்கியம் என்கிற வகைப்பாடாகவெல்லாம் அது உருவெடுக்கவில்லை. 90க்குப் பிறகான உலகமயமாக்கலின் விளைவுகளாகச் சூழலியல் பாதிப்புகளைச் சந்திக்கிறோம். ஆரம்பத்தில் நாம் வளர்ச்சி என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தது போலியானது என்பதை 20 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் உணர ஆரம்பிக்கிறோம். அதை உணர்ந்து அதிலிருந்து மீண்டு வருவதற்கான முன்னெடுப்புகள் தொடங்கியபோது, எழுத்தாளர்கள் தங்களின் படைப்புகள் வாயிலாக அதனை முன் வைக்கின்றனர். இப்படியாக இயல்பாக, பரவலாக தொடங்கி எழுதப்பட்டதுதான் பசுமை இலக்கியம். பெண்ணியம், தலித்தியம் ஆகியவற்றை எழுதுவதற்கான நெருக்குதல் காலச் சூழலில் ஏற்பட்டதுபோல் சூழலியல் குறித்தான எழுத்தும் காலத்தால் தீர்மானிக்கப்பட்டதுதான். முதலில் அபுனைவில் தொடங்கி பின்னர் புனைவாக உருவெடுக்கிறது. காட்டுயிர்கள் மற்றும் வனங்கள் பாதிப்பில் தொடங்கிய இவ்வெழுச்சி கூடங்குளம் போராட்டத்துக்குப் பிறகு கெயில், மீத்தேன், நியூட்ரினோ எனச் சூழலுக்கு விரோதமானவற்றின் மீதான போராட்ட உணர்வைத் தூண்டுகிறது. அது எழுத்து வடிவில் வெளிப்பட்டவை ‘பசுமை இலக்கியம்’ என்கிற வகைப்பாடாக மாறியிருக்கிறது. அயல் மொழியில் வெளியான சூழலியல் சார் படைப்புகள் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன. இதற்கான தேவை திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டதல்ல. காலம் தனக்கான தேவையை தானே நிவர்த்தி செய்து கொள்ளும் என்பதுபோல் அதன் இன்றைய தேவை ‘பசுமை இலக்கியம்’ எனலாம்.   

தமிழ் இலக்கியத் தளத்தில் பசுமை இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் ஆற்றி வரும் பங்கு எத்தகையது?
பசுமை இலக்கிய எழுத்தாளர்களுக்கு இரண்டு சவால்கள் இருக்கிறது. அரசு அதிகாரம், பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் ஆகிவற்றை எதிர்த்து தங்கள் எழுத்தை முன் வைக்கிறார்கள். இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் அதுபோன்ற பிரச்சனைகளைச் சந்திக்கமாட்டார்கள். நெருக்குதல் இருந்தாலும் சூழலியல் குறித்தான விழிப்புணர்வு மற்றும் இழந்துபோன கலைச்சொற்களை மீட்டெடுக்கும் பணி எங்களது முதன்மையான பணியாக இருக்கிறது.

பல கலைச் சொற்களை உருவாக்கியும், பிற மொழிக் கலப்பின்றி எழுதவும் செய்கிறீர்கள். இருந்தாலும் நமது பேச்சு வழக்கிலேயே வடமொழி மற்றும் ஆங்கிலம் தவிர்க்க முடியாததாகி விட்டபோது அதை மீண்டும் தூய தமிழுக்குக் கொண்டு செல்ல இயலுமா?
பண்டிதர்கள் மற்றும் தமிழ்ப் புலவர்கள் மொழியைத் தூக்கிப் பிடிப்பது போல் நாங்கள் நமது மொழி என்கிற காரணத்துக்காக மட்டும் அதனை முன் நிறுத்தவில்லை. மொழியை அகழாய்வு செய்து பார்த்தோமென்றால் மொழியின் வரலாற்றுள் அதன் இனத்தின் வரலாறும் அடக்கம். சூழலுக்கும் மொழிக்குமான உறவு மிகவும் நெருக்கமானது. பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் எங்கு அதிகமாக இருக்கிறதோ அங்கெல்லாம் மொழி மற்றும் அதன் சொற்கள் வளமாக இருக்கும். வெப்பமண்டல நாடுகளில்தான் பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் அதிகமாக இருக்கும். லத்தீன் அமெரிக்கா, ஆப்பிரிக்கா, ஆசியாவில்தான் மொழிகள் அதிகம். ஆங்கிலம் என்பது பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் இல்லாத மொழி. உதாரணத்துக்கு ஒன்றை எடுத்துக்கொள்வோம். நம் குழந்தைகளுக்கு புலியை ‘டைகர்’ என்றும், யானையை ‘எலிஃபெண்ட்’ என்றும் சொல்லிக் கொடுக்கிறோம். தமிழில் யானையைக் குறிப்பதற்கு முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட சொற்கள் இருக்கின்றன. புலியைக் குறிக்க பனிரெண்டுக்கும் மேற்பட்ட சொற்கள் இருக்கின்றன. யானையையும் புலியையும் பார்த்தேயிராத நாட்டவனின் மொழியை நாம் பயன்படுத்தும்போது நமது மொழியில் உள்ள இத்தனைச் சொற்களையும் நாம் இழந்து விடுகிறோம்.

புல்லுதல் என்பதிலிருந்துதான் புலி என்கிற பெயர் வந்தது. புல்லுதல் என்றால் முன் கைகளால் தழுவுதல் என்று பொருள். புலி அந்தச் செயல்பாடுகளைக் கொண்டிருப்பதால் அப்பெயர் பெற்றது. நடத்தைவியலின் அடிப்படையிலான காரணப் பெயர் இது. டைகர் என்கிற சொல்லுக்கு என்ன காரணம் இருக்கிறது? ஐரோப்பிய மனிதன் மெசஃபடோமியாவில் உள்ள டைகரிஸ் நதிக்கரையில்தான் முதன் முதலாக புலியைப் பார்க்கிறான். ஆகவே அதற்கு டைகர் எனப் பெயர் வைத்துவிட்டான். நமது மொழியில் உள்ள ஒவ்வொரு பெயர்களும் அதனதன் பண்புகளின் அடிப்படையிலானது. புலி என்னும் ஒரு சொல்லை இழப்பதன் மூலம் பெரும் வரலாற்றையே இழக்கிறோம். நவீன காலத்தில் புதிதுபுதிதாக நிறைய பொருட்கள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. அதற்கு தமிழ் மொழியில் புதிய கலைச்சொற்களை உருவாக்குதல் என்பது நாம் நமது மொழிக்கு ஆற்றவேண்டிய கடமை. ஆற்றல் உள்ள மொழியைச் செழுமைப்படுத்துவது எழுத்தாளர்களின் கடமை. தியடோர் பாஸ்கரன் அருமையாகச் சொல்வார் ‘நாம் முதுகுக்குப் பின் ஒரு வங்கியையே வைத்துக்கொண்டு வேற்று மொழியிடம் பிச்சையெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்’ என்று.

சூழலுக்கும் மொழிக்குமான தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் அதற்கு பப்புவாநியூகினியா நாட்டை முன்னுதாரனமாகச் சொல்லலாம். உலகிலேயே இந்நாட்டில்தான் அதிக மொழி புழங்குகிறது. இதற்குக் காரணம் அங்கு சூழல் அழியாமலும்  சிதையாமலும் இருப்பதுதான். பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் உள்ள இடத்தில் மொழி வளம் பெறும். ஒரு பூ மொட்டிலிருந்து பூப்பதற்குள் அதன் நிலைகளைக் குறிக்க நனை, முகை, அரும்பு, மலர், அலர் என இத்தனை பெயர்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் ஆங்கிலத்தில் ஃப்ளவர் எனும் ஒரு வார்த்தையில் இதனை நாம் சுருக்கி விடுகிறோம். சூழலுக்கு நெருக்கமாக வாழ்ந்ததால்தான் பூ மலர்வதற்கான நிலைகளை கவனித்து அதற்கான பெயர்களையும் சூட்ட முடிந்திருக்கிறது. மாட்டு வண்டி இன்றைக்கு வழக்கொழிந்து போய்விட்டது. மாட்டு வண்டிக்கென நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சொற்கள் இருக்கின்றன. மாட்டு வண்டியை இழக்கும்போது அந்த சொற்களையும் நாம் இழந்துவிடுகிறோம். ஆனால் இங்கு மாறாக புலியை நாம் இழக்கவில்லை. ஆனால் அதைக் குறிக்கும் சொற்களை மட்டும் இழந்து கொண்டிருக்கிறோம். நூற்றுக்கணக்கான சொற்களைப் பசுமை இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் மீட்டெடுத்திருக்கிறார்கள், உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். இது காலத்தின் தேவை.   

போர்னியா வனப்பகுதியில் தாங்கள் பணிபுரிந்த அனுபவங்களின் புனைவு வடிவம் ‘காடோடி’நாவல்.  இதனை எழுதுவதற்கான தேவை குறித்து நீங்கள் உணர்ந்தது எப்போது?
போர்னியா வனப்பகுதியில் மரம் வெட்டும் நிறுவனத்தில் நான் புரிந்தேன். அந்தப் பணியில் இணைவதற்கு முன்பு எனக்கு சூழலியல் குறித்தான அறிவோ, வனத்தின் மீதான புரிதலோ எதுவும் இருக்கவில்லை. சாதாரணமான மனிதனாகத்தான் நான் வனத்துக்குள் நுழைந்தேன். பொதுவாக வனம் என்றால் மரங்கள், விலங்குகள் மற்றும்  பழங்குடி மக்கள் வாழ்வார்கள் என்பதுதான் தெரியும். ஆனால் பலர் அறிந்தேயிராததுதான் வனம். வனத்தின் களிகையில் மட்டும் 14 லட்சம் வகையான உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன. ஒன்றை ஒன்று சார்ந்து இயங்கக்கூடிய அற்புதமான உலகம் காடு. அசல் பழங்குடிகளுடன் பழகும்போதுதான் காட்டைப் பற்றிய ஆழமான புரிதல் ஏற்படும். அவர்களின் வாழ்க்கை முறையைப் பார்க்கும்போதுதான் அது புரிய வரும். பணத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காதவர்கள் அவர்கள். அற்பமான ஒன்றுக்காக எத்தனையோ பெரு வளங்களை இழக்கிறோம் என்பதை அவர்களுடன் பழகியபோதுதான் என்னால் உணர முடிந்தது. அப்போது என்னுள் எழுந்த மன எழுச்சி காடு சார்ந்த உயிரினங்களைப் பணத்துக்காக அழிப்பதற்கு ஒப்பவில்லை. ஆகவேதான் அப்பணியிலிருந்து வெளியேறினேன். பணிக்காலத்தில் நான் கற்றுணர்ந்த காடும் அதனூடான அனுபவங்களையும் எனது  நண்பர்களிடம் பகிர்ந்துகொண்டேன். அதனைக் கேட்டவர்கள் எல்லோரும் அதனை எழுதும்படி சொன்னார்கள். அப்படித்தான் அதை எழுதினேன்.

‘காடோடி’ படித்துவிட்டு 40ஏக்கர் சொந்த நிலத்தில் ஒருவரும், 22 ஏக்கர் வனப்பகுதியில் ஒருவரும் மரம் நடும் பணியைத் துவங்கியிருப்பதாகக் கூறினார்கள். எழுத்து செய்யவேண்டிய பணி இப்படியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். நைஜீரியக் கவிஞர் கென் சரோ விவாவை எனது முன்னோடியாகப் பார்க்கிறேன். ‘எழுத்தாளனின் பணி உடற்பிரச்சனையை எக்ஸ்ரே எடுத்துக் காட்டுவது மட்டுமல்ல. அதனை குணப்படுத்துவதற்கான மருந்தாகவும் இருக்கவேண்டும்’ என்றார் அவர். பசுமை இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் களப் பணியிலும் இருக்கிறார்கள் என்பது குறிப்பிடவேண்டிய ஒன்று.

வன அழிப்பு மற்றும் சுரண்டல்கள் இன்றைய இந்தியாவில் எந்தளவுக்கு இருக்கிறது?
உலகமயமாக்கலுக்கு முன்பே வன அழிப்பும், சுரண்டல்களும் நடந்தேறி விட்டன. நமது இலக்கியங்களில் காவிரி நதியில் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்பட்டதற்கான குறிப்புகள் ஏராளம் இருக்கின்றன. ஆனால் இன்றைக்குக் காவிரி வறண்டு போனதற்கான காரணம் அணைகள் கட்டப்பட்டதுதான் என்கிற தவறான கருத்து இங்குள்ளது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக் காலத்தில் குடகுமலையை அழித்துக் காப்பித் தோட்டங்களை உருவாக்கினார்கள். மரங்கள் அழிப்புக்கான தொடக்கப் புள்ளி அதுதான். நீலகிரியில் சோலைக்காடுகளை அழித்து தேயிலைத் தோட்டத்தை உருவாக்கினார்கள். சோலைக்காடுகள் மழைநீரைத் தன் வசம் தக்க வைத்துக்கொள்பவை. மழை பெய்யாத காலங்களில் அவை தேக்கி வைத்திருக்கும் மழைநீரைக் கசியவிடும். இதனால்தான் கடும் கோடையிலும் நதிகள் வற்றாமல் இருந்தன. அப்படிப்பட்ட சோலைக்காடுகளில் தேயிலையையும் யூகலிப்டசையும் நட்டார்கள், நான்காயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட ஓடைகள் அப்போது அழிக்கப்பட்டன. காடுகளை அழித்ததன் காரணமாகத்தான் மழை அளவு குறைந்துள்ளது என்கிற விழிப்புணர்வை சூழலியலாளர்கள் ஏற்படுத்தியிருக் கிறார்கள். இதுவரை வந்த சட்டமன்றத் தேர்தல்களிலேயே நடந்து முடிந்த சட்டமன்றத் தேர்தலில் ஒரு சிறப்பம்சம் இருந்தது. அனைத்துக் கட்சியினரும் தங்களது தேர்தல் அறிக்கையில் சூழலியல் பிரச்சனைகளைச் சேர்த்திருந்தார்கள். அது பசுமை இலக்கியத்தின் வெற்றி என்று சொல்லலாம்.

தமிழ் இலக்கியத்தில் சூழலியல் சார்ந்த படைப்புகளின் வீச்சு எந்தளவுக்கு இருக்கிறது?
நவீன இலக்கியங்கள் மேற்கத்திய இலக்கியங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கிறது. முற்போக்கு இலக்கியம் மார்க்சியத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கிறது. பசுமை இலக்கியம் என்பது நமது நிலம் மற்றும் பாரம்பர்ய வாழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கிறது. இழந்த சொற்களை மட்டுமல்ல இழந்த வரலாற்றையும் மீட்டெடுத்தல் இதன் முக்கியப் பணி. ஐந்திணைப் பகுப்பு என்பது இன்றைக்கு பழங்குடிகளிடம் கொள்கை அளவில் மட்டுமே இருக்கிறது. அப்படியிருக்கும்போது அதை நடைமுறைப்படுத்தி வாழ்ந்து காட்டிய இனம் தமிழினம். குறிஞ்சியும் முல்லையும் கெட்டுப்போனால் அது பாலை ஆகும் என சிலப்பதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. இன்றைய சூழ்நிலையில் மருதமும் நெய்தலும் கெட்டுப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. பாலை என்பது தற்காலிக நிலம்தானே தவிர தனித்த நிலம் கிடையாது. இன்றைய சூழலில் நாம் பாலையைத் தனித்த நிலமாக்குவதை நோக்கித்தான் போய்க்கொண்டிருக்கிறோம். இதிலிருந்து மீண்டு பழைய நிலைக்குத் திரும்புவதற்கான உள் அசைவை வாசகர்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தி வருவதால் பசுமை இலக்கியங்கள் வாசகர்கள் மனதுக்கு நெருக்கமானதாகிறது. காடோடியின் களம் போர்னியா வனப்பகுதியாக இருந்தாலும் அதை நமது மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையின் காடுகள் அழிப்போடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறார்கள். தமிழ்ப் பசுமை இலக்கியத்தைப் பொறுத்தவரை எங்கே சுற்றினாலும் அதன் வேர் தமிழகத்தில்தான் இருக்கிறது. புத்தகக் கண்காட்சியில் சூழலியல் சார்புடைய புனைவு, அபுனைவுகள்தான் அதிகம் விற்பனையாகின்றன. எழுத்து என்பது செயல்பாடுகளை நோக்கித் தள்ளும் உந்து சக்தியாக இருக்க வேண்டும். தமிழில் எந்த வகைமை இலக்கியமும் செய்யாத இச்சாதனையை பசுமை இலக்கியம் செய்திருக்கிறது.

ஜோடி குரூஸின் ‘ஆழி சூழ் உலகு’, ச.பாலமுருகனின் ‘சோளகர்தொட்டி’ முதலிய நூல்கள் எல்லாம் சூழல் சார்ந்த நூல்கள். இவர்கள் யாரும் பெரிய எழுத்தாளர்கள் கிடையாது. பாதிப்பின் வெளிப்பாடுதான் எழுத்தாக உருவாகுகிறது. மார்க்சிய தளத்தில்கூட சூழலியல் சார்ந்த மொழிபெயர்ப்புகள் வெளிவருகின்றன. ஜே.சி.குமரப்பா கவனம் பெறுகிறார். காலத்தின் தேவையாக இருப்பதுதான் காரணம்.

இன்றைக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் நமது வாழ்வியல் மாற்றத்துக்கான காரணம் எது?
நமது வாழ்க்கை முறைக்குள் காலையில் எழுந்ததும் பல் துலக்குகிற டூத் பேஸ்ட் தொடங்கி இரவு உறங்கும்போது பயன்படுத்தும் கொசுவர்த்திச் சுருள் வரைக்கும் அனைத்துமே பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் உற்பத்திதான். அந்நிறுவனங்களின் உற்பத்தி இல்லையெனில் நம்மால் வாழவே முடியாது என்கிற நிலைக்கு ஆளாக்கப்பட்டிருக்கிறோம். பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நம்மை மனிதர்களாக பார்ப்பதில்லை. நுகர்வோராக மட்டுமே பார்க்கின்றன. முந்தைய தலைமுறையில் ஆடம்பரமாகக் கருதப்பட்டவை பலவும் இன்றைக்கு அத்தியாவசியமானதாக மாறிவிட்டது. காரணம் உட்சபட்ச நுகர்வுக்கலாச்சாரம்தான். மனிதர்கள் மீது மிகையான உற்பத்தியைத் திணிக்கிறார்கள். இதை நாம் புரிந்துகொண்டு இதிலிருந்து மீண்டெழ சூழலியல் அறிவு தேவை. பல்லுயிர்ப் பெருக்கம் நிறைந்திருக்கும் இடத்தில் தற்சார்பு வாழ்க்கை இருக்கும். மனிதனின் தற்சார்பை அழித்தால்தான் அவனை நுகர்வோராக மாற்ற முடியும் என்கிற தெளிவோடுதான் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் செயல்படுகின்றன. பல்லுயிர்த் தன்மையை அழிப்பதுதான் அதன் முக்கியக் குறிக்கோள். அதைத்தான் சூழலியல் அழிவு என்கிறோம். இந்தியாவில் நகர்மயமாக்கலில் தமிழ்நாடுதான் முதலிடத்தில் இருக்கிறது. இது  திட்டமிடப்பட்ட சூழ்ச்சி. பசுமை இலக்கியத்தின் வாயிலாக இப்போதைக்கு இது குறித்தான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதுதான் முக்கியப் பணியாக இருக்கிறது.

‘காடோடி’ புனைவாக அல்லாமல் ஆவணம் போன்ற தோற்றத்தை அளிப்பதாக எழும் விமர்சனம் குறித்து?
காடோடியை ‘ஆவண நாவல்’ என்கிற வகைமைக்குள் பொருத்திக் கொள்ளலாம். மேலை நாட்டு இலக்கியங்களிலேயே டாக்கு நாவல் (Docu Novel) என்கிற பிரிவு இருக்கிறது. ஜோ.டி.குரூஸின் ‘கொற்கை’, சு.வெங்கடேசனின் ‘காவல் கோட்டம்’, பூமணியின் ‘அஞ்ஞாடி’, பிரபஞ்சனின் ‘மானுடம் வெல்லும்’, இரா.முருகவேளின் ‘மிளிர்கல்’, ‘முகிலினி’ ஆகியவற்றை ஆவண நாவல் என வகைப்படுத்தலாம். புனைவிலக்கியத்தை விடவும் ஆவண நாவலை எழுதுவதற்கு மிகப்பெரும் உழைப்பைக் கொடுக்கவேண்டும். தமிழில் வெளிவந்துள்ள ஆவண நாவல்கள் எல்லாமும் பரவலான கவனத்தைப் பெற்றிருக்கின்றன. வரலாற்று நாவல்கள்போல் ஆவண நாவல்களும் ஒரு வகைமைதான்.ஆவண நாவல் என்பதற்காக தகவல்களை மட்டுமே தொகுத்த அபுனைவாக அல்லாமல் தகவல்களினூடாக புனைவைச் சாத்தியப்படுத்துவது ஒரு கலை. சங்க இலக்கியத்திலிருந்தே இம்மரபு இருந்து வருகிறது. நாம் வாழக்கூடிய உலகத்தில் இருப்பவற்றை ஆவணமாகப் பதிவு செய்வதில் தவறொன்றுமில்லை.  

காடோடி நாவலில் 460 பக்கங்களை நீக்கி விட்டதாகக் கூறியிருக்கிறீர்கள். அதைப்பற்றி ?
காடு என்பது மரம் மற்றும் விலங்குகளின் தொகுப்பு கிடையாது என்பதை உணர்த்துவதற்காகவே அதை எழுதினேன். 800 பக்கங்களுக்கு எழுதிய நாவலை ஏழு முறை திருத்தி 340 பக்கங்களாகச் சுருக்கினேன். ஆனால் உணர்த்த வேண்டியதை 340 பக்கங்களுக்குள்ளேயே உணர்த்திவிட்டதுதான் காடோடியின் வெற்றி. பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து பணிக்காக வந்து முகாமில் தங்கியிருந்தவர்களின் வாழ்க்கை சார்ந்த பதிவுகளைத்தான் நீக்கியிருந்தேன்.

மறைநீர் (Virtual Water) குறித்த ஆய்வை தமிழில் கட்டுரையாக்கியவர் நீங்கள். இந்தியாவில் நீர் மேலாண்மையில் உண்மையாகவே அரசுக்கு அக்கறை இருக்கிறதா?
உலகமயமாக்கலுக்கு முன்பும் சரி பின்பும் சரி விவசாய, மக்கள் நலனைவிட பெரிய நிறுவனங்களின் இலாபநோக்குக்கு இசைவாகத்தான் அரசு செயல்பட்டு வருகிறது. உலக வங்கிகள் நிதி உதவி அளிக்கும்போது தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ஒப்பந்தங்களை வழங்கவேண்டும் என்கிற நிபந்தனையுடன்தான் அளிக்கிறது. இன்றைக்கு அணை கட்டுவதெல்லாம் விவசாயிகளின் நலனுக்காக என்று நினைத்தால் அது மடத்தனம். அணையின் கரையில் சிறப்பு பொருளாதார மண்டலத்தை உருவாக்குவதற்காகத்தான் அணை கட்டப்படுகிறது என்பதே உண்மை. 1970ஆம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி தமிழ்நாட்டில் 39,202 ஏரிகள் மற்றும் 41,127 குளங்கள் இருந்திருக்கின்றன. இன்றைக்கு அதில் பெருவாரியாக ஆக்கிரமித்துவிட்டோம். இதற்காகவெல்லாம் கொஞ்சமேனும் கவலைகொள்ளாத அரசுக்கு எப்படி அக்கறை இருக்கும்?  

நீங்கள் இணைந்து முன்னெடுத்த ‘தண்ணீருக்கான பொதுமேடை’ என்கிற பிரச்சாரத்தைப் பற்றி?
பேருந்து நிலையம், ரயில் நிலையம் என பொதுமக்கள் கூடும் இடங்களில் பாதுகாப்பான குடிநீரை வழங்கவேண்டும் என்கிற கோரிக்கையை வலியுறுத்தியதுதான் ‘தண்ணீருக்கான பொதுமேடை’. தமிழகத்திலுள்ள 20 அமைப்புகளை ஒன்றிணைத்து, இந்தியாவின் தண்ணீர் மனிதரான ராஜேந்தர் சிங்கை வரவழைத்துக் கூட்டம் நடத்தினோம். அக்கூட்டத்தின் வெற்றியாக அரசு நடவடிக்கை மேற்கொண்டிருக்கிறது. பொது இடங்களில் பாதுகாப்பான குடிநீர் வசதி ஏற்படுத்தித் தரவேண்டும் என்பது மட்டும் இதன் நோக்கமல்ல. ‘தண்ணீரைத் தனியார்மயமாக்கலும், விலை வைத்தலும் கூடாது. ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் நாளொன்றுக்கு 135 லிட்டர் தண்ணீருக்கு உரிமை உள்ளது என உலக சுகாதார நிறுவனம் அறிவித்துள்ளது’. அந்த உரிமையை நிலைநாட்ட வேண்டும் என்பதே இதன் முக்கிய நோக்கம்.



-நேர்காணல்: அறிவன்

 
நிகழ்வுகள்

184, வைகை காலனி (கிழக்கு),
அண்ணா நகர்,
மதுரை-625 020.

பின் தொடரலாம்

தொலைபேசி : +91-44-43589876,
மின்னஞ்சல் : info@kaviyam.in
இணையதளம் : www.kaviyam.in

சமூக வலை தளம்  :

\

© 2012 kaviyam All Rights Reserved.Powered by Zeal Soft Technology Solutions